Die Leiden des Flugzeugpassagier

Mijn excuses als de titel grammaticaal niet correct is… ik heb na vandaag niet echt zin om me daar nog veel zorgen om te maken.

3:40 – nog maar een uurtjes slaap achter de rug. Gisterenavond moesten allerhande tickets en boekingen gisterenavond nog geprint, buurman gevraagd om op huis en dieren te passen, was geplooid om in de valies te stoppen. Allemaal last minute drukte. Die weinige uurtjes slaap zorgden er wel voor dat mijn diesel niet al te snel aan sloeg en ik niet om 4:00 in mijn auto naar Schiphol zat, maar pas om 4:20. Soit, ik had een ruime marge gerekend en zou normaliter nog steeds om 6:15 in Schiphol arriveren. Daar dacht mijn GPS wel even anders over. Voor de zeldzame keer dat ik dat onding gebruik, stuurt het mij langs de meest onzinnige wegen. In eerste instantie wou het mij via de Antwerpse haven naar Roosendaal, Rotterdam en verder sturen, terwijl ik uit ervaring weet dat op rustige uren de Antwerpse Ring en E19 naar Breda en verder zeker te doen zijn – zeker nu er werken zijn in de haventunnels. GPS snapt mij plots en corrigeert de aankomsttijd naar 15′ vroeger. Rustig verder cruisen maar! Tot ik in een moment van verstrooidheid mijn GPS volg en voorbij Rotterdam in de richting van Gouda rij in plaats van Den Haag. De logica van dat onding ontgaat me nog altijd, maar uiteindelijk levert het me 20′ extra reistijd en een dag vol ellende op.

Soit, op dat moment was ik nog altijd in de veronderstelling dat ik tijdig de check-in zou halen. Zelfs toen mijn gereserveerde plaats op de lange termijn parking van Schiphol niet echt gereserveerd bleek en ik naar een reserveparking een paar kilometer verderop werd verwezen. Nadat ik een parkeerplaatsje vond aan het uiteinde van de parking holde ik richting de pendelbus die me nog net op tijd naar de check-in zou brengen. Tot ik op de bus mijn dossier open deed en mijn vliegtuigticket van Transavia ter hand nam. De moed zakte me helemaal in de schoenen toen ik zag dat de check-in sinds kort 40′ voor vertrek sluit in plaats van de 30′ die ik gewoon ben. Dat gaf me welgeteld nog een marge van 4′. De buschauffeur was zo vriendelijk om er vaart achter te zetten zodat ik misschien nog net op tijd de check-in balies in Terminal 3 zou halen. De vriendelijke dame aan de check-in doorprikte echter meteen de illusie: “sorry meneer, ik heb net afgesloten”. Ze nam op mijn aandringen nog even contact op met een superieur of er toch niets te doen viel voor “die arme Belgische jongen die al van zo ver komt”. Maar helaas, 1, 3, 5 of 30 minuten te laat, gesloten is gesloten. Ik ben de eerste om op stiptheid te wijzen, dus aanvaardde ik al snel mijn lot. Ik kan dan de schuld op mijn GPS, op het parkeerbeleid van Schiphol, op talloze andere dingen of in hoofdzaak op mezelf steken, daarmee kom ik nog niet in Innsbruck. Op naar de ticketbalie van Transavia of we een oplossing kunnen vinden. Daar kwam ik snel te weten wat ik eigenlijk al wist, geen vlucht meer naar Innsbruck voor woensdag en het dichtstbijzijnde alternatief is Venetië. Mijn heenvlucht ben ik dus kwijt. Samen met de dame van de ticketbalie kom ik uiteindelijk tot drie opties: met de trein, met de auto of per vliegtuig met Lufthansa. Het eerste lijkt me pure horror (eindeloze reis, talloze overstappen, veel te duur, oncomfortabel, …), het tweede best wel realistisch (943km, haalbaar in 9u) maar vermoeiend en dan moet je ook gelijk met de wagen terug (en verlies ik ook nog eens de terugvlucht). Toch maar even gaan informeren bij de balie van Lufthansa. Daar kan de eveneens vriendelijke dame mij een vlucht aanbieden via Frankfurt aan een naar Lufthansa-normen heel schappelijk tarief. De vlucht zou vertrekken om 9u45 en ik zou na overstap in Frankfurt om 13u00 aankomen in Innsbruck. Dat is vier uur later dan oorspronkelijk gepland, maar dat lijkt me eigenlijk nog aanvaardbaar. Na nog wat tobben, wikken en wegen besluit ik het aanbod aan te nemen. Hop, tickets printen en inchecken maar. Negativisme aan de kant, ik ga naar de bergen!

Ik heb nog ruim tijd vooraleer gate B23 open gaat, dus kuier ik een beetje rond in Schiphol. Een ideaal moment om nog eens langs de Starbucks te passeren en mijn laatste reisverdriet te verdrinken in een Signature Hot Chocolate. Mijn lesje geleerd kom ik meer dan ruim op tijd aan bij de gate en vlei me rustig neer met een sudoku in de hand. Ondertussen begint ook de rest van de passagiers toe te stromen en ik sta recht om nog een beetje naar vliegtuigjes te kijken. Turend uit het raam merkt een oudere man dat het opmerkelijk is dat het vliegtuig, vlak voor de gate zou moeten openen, nog steeds niet is aangekomen. En gelijk heeft hij. De bij mij al wankele stipheidsreputatie van Lufthansa wordt meteen al op de proef gesteld. Op het moment dat we normaliter zouden moeten opstijgen, komt onze Boeing 737-300 aangesneld. Minstens een half uur vertraging dus, maar er wordt gecommuniceerd dat alle aansluitingen in Frankfurt gewaarborgd zijn. Gerustgesteld keuvel ik nog wat met dezelfde oudere man over de dingen des levens tot we beiden aanstormde brandweerwagens en een rookpluim achter de rechtermotor opmerken. Uiteindelijk blijkt het de transportband te zijn, maar het zorgt voor een alarmerend oplopende vertraging. Wanneer we een uur later dan gepland mogen boarden, krijgen we te horen dat men volop aan het bekijken is welke aansluitingen gegarandeerd kunnen worden. Ik koester geen al te hoge illusies.

En terecht, want na een vrij snelle vlucht wordt er nog welgeteld één aansluiting voorzien – de vlucht naar Göteborg. De rest van de passagiers wordt naar Terminal 1 gebracht, waar ze meer informatie zullen krijgen. Onderweg zie ik mijn aansluiting -een tweemotorig vliegtuig van Tyrolean- naar de startbaan taxiën. Aangekomen in Terminal 1 is er hoegenaamd geen opvang noch informatie en loopt het merendeel rond als een kip zonder kop. Op zo’n momenten komt het beste in mezelf naar boven en neem ik een dertigtal Nederlanders op sleeptouw doorheen het doolhof van Frankfurt Airport naar de ticketbalies van Lufthansa waar we er in mum van tijd in slagen iedereen te herboeken. Zelf moet ik 4 uur wachten voor de volgende vlucht van Tyrolean naar Innsbruck. Volledig berustend in mijn lot trek ik mijn computer open, zet Olafur Arnalds op en breng wat orde in mijn mailbox. Terwijl ik ondertussen helemaal zen ben, opent de gate exact op tijd en worden we met de bus naar ons vliegtuig, een tweemotorige DHC-8-300, gebracht. Op weg naar het vliegtuig passeert vlak naast ons een Airbus A380 van Lufthansa. Alle ellende van de dag wordt in één klap vergeten bij de aanblik van zo’n buitenaards indrukwekkend vliegtuig.

Terug op aarde vlei ik me in het vliegtuig neer naast een jong meisje waarmee ik al snel aan de praat raak. Alexandra heet ze, 20 jaar, afkomstig uit Süd-Tirol, studeert psychologie aan de universiteit van Wenen en keert terug van een bezoekje aan haar lief in Frankfurt. De tijd vliegt voorbij terwijl we praten over studeren, de verschillen in het onderwijs in Oostenrijk en België, de mooiste steden in België/Nederland (ze kon niet altijd even duidelijk het onderscheid maken “ligt Antwerpen niet in Nederland?” – ik vraag het me regelmatig ook af), de taalproblematiek in België en Süd-Tirol, het leven, de liefde und so fort und so weiter. Na het uitwisselen van e-mailadressen en beloftes van contact houden, waarvan je eigenlijk weet dat er zelden nog iets van komt, nemen we tot tweemaal toe afscheid. Na de eerste “Ciao!” blijkt dat we op dezelfde bus naar Innsbruck Hauptbahnhof moeten, zij naar haar trein huiswaarts, ik naar mijn hotel. Onderweg merkt Alexandra op dat er een vreemde sticker aan mijn bagage hangt, “hot” staat er op. Of dat op de valies, of op de eigenaar slaat, vraagt ze met een knipoog. De droge en saaie kant van Tom heeft het juiste antwoord klaar, maar zwijgt voor een keer wijselijk.

PS: Bij Lufthansa betekent een HOT-tag gewoon dat de transfertijd tussen twee vluchten relatief kort is, in mijn geval 1 uur. Zo is het voor de mannen van de bagage meteen duidelijk dat deze valies prioriteit heeft.